கம்பீரம் -
கலந்தணிந்து
பூத்திருந்த,
மைதானப்
பெருவெளியின்
தனிமரம்,
உதிரப்போக்கோ -
உரமருந்திய
விஷமோ?
ஒருதினம்
கொத்துக்
கொத்தாகவே
உதிரத்
துவங்கியதில்,
தளர்ந்து விலகத்
தயங்கித்
தரிகெட்டுத்
தடுமாறியது,
நினைவு தெரிந்த
நெடுகாலம் -
என் இருக்கை
சுற்றியமர்ந்து...
என் மவுனம்
ரசித்துச் சுவைத்த,
எனக்கீடான ஜடமாகத்
திரிந்தலைய மறுத்த
அனாதை நிழல்.
- ரிஸ்கி ஷெரீப்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக